قوانین کنترلی کره شمالی
دفتر حقوق بشر سازمان ملل، در گزارش سپتامبر ۲۰۲۵، وضعیت حقوق بشر در جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) را در دههٔ پس از کمیسیون تحقیق ۲۰۱۴ نه‌تنها بهبودنیافته، بلکه در موارد بسیار وخیم‌تر ارزیابی کرده است. این یافته‌ها به وضع قوانین، سیاست‌ها و رویه‌هایی اشاره دارد که شهروندان را در همهٔ عرصه‌های زندگی زیر نظارت و کنترل بیشتر برده است. گزارش نتیجه می‌گیرد که امروز هیچ جمعیتی در جهان تحت چنین محدودیت‌هایی نیست و، به نقل از یک فراری، سرکوب‌ها برای بستن چشم و گوش مردم و از میان بردن حتی کوچک‌ترین نشانهٔ نارضایتی تشدید شده است. مجازات مرگ هم در قانون گسترده‌تر مجاز شده و هم در عمل بیشتر اجرا می‌شود. آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات پس رفته و برای اعمالی از جمله اشتراک‌گذاری رسانه‌های خارجی، مانند سریال‌های تلویزیونی، مجازات‌های شدید و از جمله اعدام پیش‌بینی شده است. نظارت نیز با فناوری فراگیرتر شده است.
Covering the period following the 2014 UN Commission of Inquiry, the latest findings point to the introduction of more laws, policies and practices that are subjecting citizens to increased surveillance and control in all parts of life.
ترجمه: این یافته‌های تازه، که دورهٔ پس از کمیسیون تحقیق سازمان ملل در سال ۲۰۱۴ را پوشش می‌دهد، به وضع قوانین، سیاست‌ها و رویه‌های بیشتری اشاره می‌کند که شهروندان را در همهٔ بخش‌های زندگی در معرض نظارت و کنترلِ بیشتر قرار می‌دهد.
“No other population is under such restrictions in today’s world,” the report concludes, pointing to the remarks of one escapee who recounted, ‘to block the people’s eyes and ears, they strengthened the crackdowns. It was a form of control aimed at eliminating even the smallest signs of dissatisfaction or complaint’.
ترجمه: گزارش نتیجه می‌گیرد: «هیچ جمعیت دیگری در جهان امروز تحت چنین محدودیت‌هایی نیست»، و به سخن یک فراری اشاره می‌کند که گفت: «برای بستن چشم و گوش مردم، سرکوب‌ها را تشدید کردند. این شکلی از کنترل بود با هدف از میان بردن حتی کوچک‌ترین نشانه‌های نارضایتی یا شکایت.»
قوانین اعدام در کره شمالی
Today, the death penalty is more widely allowed by law and implemented in practice. Enjoyment of freedom of expression and access to information have significantly regressed, with the implementation of severe new punishments, including the death penalty, for a range of acts including the sharing of foreign media such as TV dramas. The surveillance of the population has become even more pervasive, aided by advances in technology.
ترجمه: امروز مجازات مرگ به‌طور گسترده‌تری در قانون مجاز است و در عمل اجرا می‌شود. برخورداری از آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات به‌طور چشمگیری پس رفته است، با اعمال مجازات‌های شدید تازه، از جمله مجازات مرگ، برای طیفی از اعمال از جمله اشتراک‌گذاری رسانه‌های خارجی مانند سریال‌های تلویزیونی. نظارت بر جمعیت، با کمک پیشرفت فناوری، حتی فراگیرتر شده است.
The report, which is based on hundreds of interviews by the Office along with supporting materials, points to the increased use of forced labour in many forms, particularly so-called “shock brigades”, usually deployed to take on physically demanding and hazardous sectors such as mining and construction. They often come from poorer families and in recent years, the Government has used thousands of orphans and street children in coal mines and at other hazardous sites and for extensive hours.
ترجمه: گزارش، که بر پایهٔ صدها مصاحبهٔ این دفتر به‌همراه مدارک پشتیبان است، به افزایش استفاده از کار اجباری در شکل‌های بسیار اشاره می‌کند، به‌ویژه به‌اصطلاح «تیپ‌های ضربتی»، که معمولاً برای بخش‌های جسمیِ سخت و خطرناک مانند معدن و ساختمان به کار گرفته می‌شوند. آن‌ها اغلب از خانواده‌های فقیرتر می‌آیند و در سال‌های اخیر دولت هزاران یتیم و کودک خیابانی را در معدن‌های زغال‌سنگ و جاهای خطرناک دیگر و برای ساعت‌های طولانی به کار گرفته است.
The report lays out some immediate steps to foster credibility of the Government’s commitment to human rights and provide momentum for a new path. These include: ending the system of political prison camps and guilt by association; ending the use of the death penalty; restarting family connections, including through meetings; ending torture and ill-treatment in places of detention; providing information on those abducted or forcibly disappeared by the State; distributing information about human rights to the population; inviting the High Commissioner and other human rights mechanisms to visit the country; and accepting UN Human Rights technical assistance on rights in detention.
ترجمه: گزارش چند گام فوری برای تقویت اعتبار تعهد دولت به حقوق بشر و ایجاد شتاب برای مسیری تازه برمی‌شمرد. از جمله: پایان دادن به نظام اردوگاه‌های زندان سیاسی و گناه به‌واسطهٔ خویشاوندی؛ پایان دادن به استفاده از مجازات مرگ؛ ازسرگیری پیوندهای خانوادگی، از جمله از راه دیدارها؛ پایان دادن به شکنجه و بدرفتاری در بازداشتگاه‌ها؛ دادن اطلاعات دربارهٔ کسانی که دولت ربوده یا ناپدید کرده است؛ توزیع اطلاعات دربارهٔ حقوق بشر میان جمعیت؛ دعوت از کمیسر عالی و دیگر سازوکارهای حقوق بشر برای بازدید از کشور؛ و پذیرش کمک فنی حقوق بشر سازمان ملل دربارهٔ حقوق در بازداشت.
قوانین رسانه‌ای کره شمالی
دیده‌بان حقوق بشر، در گزارش جهانی ۲۰۲۶، همین محدودیت‌ها را به‌صورت مشخص‌تری شرح می‌دهد. دولت همهٔ رسانه‌ها را کنترل می‌کند؛ تلفن، رایانه، تلویزیون و رادیوی غیرمجاز غیرقانونی است و توزیع محتوای رسانه‌ای خارجیِ غیرقانونی مجازات مرگ دارد. دسترسی به محتوای ممنوع، به‌ویژه محتوای متأثر از کرهٔ جنوبی، پیگرد می‌شود و در مارس ۲۰۲۵ دو نفر در شهر هیجو، به گفتهٔ این سازمان، تنها به دلیل تماشای برنامه‌های تلویزیونی کرهٔ جنوبی بازداشت شدند و تا پنج سال کار اجباری در پیش دارند. سفر میان استان‌ها یا خروج از کشور بدون مجوز قبلی مجاز نیست و تا سپتامبر ۲۰۲۵ به مرزبانان مرز شمالی، بر پایهٔ فرمان سال ۲۰۲۰ مرتبط با کوویدـ۱۹، هنوز دستور داده می‌شد به عبورکنندگان غیرمجاز «بی‌قیدوشرط شلیک» کنند.
The government tightly controls all media. Unsanctioned phones, computers, televisions, and radios are illegal. Distribution of illegal foreign media content is punishable by death.
ترجمه: دولت همهٔ رسانه‌ها را سخت کنترل می‌کند. تلفن، رایانه، تلویزیون و رادیوی غیرمجاز غیرقانونی است. توزیع محتوای رسانه‌ای خارجیِ غیرقانونی مجازات مرگ دارد.
Authorities regularly target those accessing banned content, particularly media with South Korean influence. In March, authorities reportedly arrested two people in Haeju city, South Hwanghae province, for watching South Korean television shows; they face up to five years of forced labor.
ترجمه: مقامات به‌طور منظم کسانی را هدف می‌گیرند که به محتوای ممنوع دسترسی پیدا می‌کنند، به‌ویژه رسانه‌ای که تأثیر کرهٔ جنوبی دارد. در مارس، طبق گزارش، مقامات دو نفر را در شهر هیجو در استان هوانگ‌هه جنوبی به دلیل تماشای برنامه‌های تلویزیونی کرهٔ جنوبی بازداشت کردند؛ آن‌ها تا پنج سال کار اجباری در پیش دارند.
قوانین مسافرت کره شمالی
Travel between provinces or abroad requires prior approval. As of September 2025, border guards along the northern border were still being ordered to “unconditionally shoot” unauthorized border crossers based on a 2020 Covid-19 related decree.
ترجمه: سفر میان استان‌ها یا به خارج از کشور نیازمند مجوز قبلی است. تا سپتامبر ۲۰۲۵، به مرزبانان در امتداد مرز شمالی هنوز دستور داده می‌شد، بر اساس فرمانی مربوط به کوویدـ۱۹ در سال ۲۰۲۰، به عبورکنندگان غیرمجاز از مرز «بی‌قیدوشرط شلیک» کنند.
The government systematically imposes forced, uncompensated labor on children, adults, state workers, detainees, and prisoners to sustain its economy. Authorities openly characterize the required labor as a demonstration of loyalty to the government and impose severe punishments for non-compliance.
ترجمه: دولت به‌طور نظام‌مند کار اجباری و بی‌مزد را بر کودکان، بزرگسالان، کارکنان دولت، بازداشت‌شدگان و زندانیان تحمیل می‌کند تا اقتصادش را سر پا نگه دارد. مقامات آشکارا این کارِ اجباری را نشانهٔ وفاداری به دولت توصیف می‌کنند و برای سرپیچی مجازات شدید می‌گذارند.
North Korea uses songbun, a socio-political classification system that ranks people based on perceived loyalty to the Kim family. Those in lower classes face discrimination in employment, housing, health care, and education.
ترجمه: کرهٔ شمالی از سونگبون استفاده می‌کند؛ نظامی طبقه‌بندی اجتماعی‌ـ‌سیاسی که مردم را بر اساس وفاداریِ تصورشده به خانوادهٔ کیم رتبه‌بندی می‌کند. کسانی که در طبقات پایین‌ترند در اشتغال، مسکن، مراقبت بهداشتی و آموزش با تبعیض روبه‌رو می‌شوند.
کار اجباری و طبقه‌بندی افراد نیز بخشی از همین نظم حقوقی و اداری است. سازمان ملل از افزایش به‌کارگیری «تیپ‌های ضربتی» در معدن و ساختمان خبر می‌دهد؛ این نیروها غالباً از خانواده‌های فقیرترند و در سال‌های اخیر هزاران یتیم و کودک خیابانی ساعت‌های طولانی در معدن زغال‌سنگ و مکان‌های خطرناک به کار گرفته شده‌اند. دیده‌بان حقوق بشر می‌افزاید که کار اجباری و بی‌مزد بر کودکان، بزرگسالان، کارکنان دولت، بازداشت‌شدگان و زندانیان تحمیل می‌شود، وفاداری به دولت خوانده می‌شود و سرپیچی از آن مجازات شدید دارد. نظام «سونگبون» نیز مردم را بر اساس وفاداریِ تصورشده به خانوادهٔ کیم رتبه‌بندی می‌کند و طبقات پایین‌تر را در اشتغال، مسکن، درمان و آموزش دچار تبعیض می‌سازد. گزارش سازمان ملل، در میان گام‌های فوری، پایان اردوگاه‌های زندان سیاسی، پایان گناه به‌واسطهٔ خویشاوندی و توقف مجازات مرگ را خواسته است.
سانگبون چیست؟
«سانگبون» (Songbun / 성분) در سیستم حکمرانی کره شمالی یک قانون مکتوب و رسمی به معنای رایج کدهای مدنی یا جزایی نیست، بلکه سیستم طبقه‌بندی اجتماعی و سیاسی حکومت است که به صورت ساختاری، تمام ابعاد زندگی شهروندان را کنترل و دسته‌بندی می‌کند.
این سیستم از زمان تاسیس حکومت توسط «کیم ایل سونگ» شکل گرفت و تعیین‌کننده جایگاه هر فرد در جامعه بر اساس میزان وفاداری سیاسی ادعاییِ خاندان و پیشینه اجدادی اوست. نکات کلیدی سیستم سانگبون عبارتند از:
۱. طبقه‌بندی مادام‌العمر از بدو تولد: هر شهروند کره شمالی از زمان تولد با توجه به سوابق خانواده‌اش (نقش اجداد در جنگ کره، همراهی با حزب کارگران، یا بالعکس داشتن بستگان فراری به کره جنوبی، ملاک یا فعال سیاسی سابق) در یکی از سه طبقه اصلی و حدود ۵۱ زیردسته قرار می‌گیرد:
طبقه اصلی (Core): خانواده‌های وفادار به حزب و حکومت که بیشترین امتیازات را دارند.
طبقه متزلزل یا بینابینی (Wavering): افرادی که حکومت نسبت به وفاداری‌شان تردید دارد.
طبقه متخاصم یا دشمن (Hostile): شامل بازماندگان طبقات مرفه پیشین، مخالفان سیاسی یا کسانی که بستگان پناهنده دارند.
۲. تعیین‌کننده تمام حقوق شهروندی: سانگبون به صورت پنهان اما آهنین مشخص می‌کند که یک فرد اجازه چه نوع تحصیلاتی دارد، چه شغلی به او واگذار می‌شود، در کدام منطقه جغرافیایی و خانه زندگی می‌کند، سهمیه غذایی‌اش چقدر است و حتی اجازه ازدواج با چه کسی را دارد.
۳. نقض حقوق بشر و تبعیض سیستماتیک: این سیستم عملاً نوعی «نظام کاستی مدرن» است که در آن خطاهای احتمالی یا سوابق سیاسی یک فرد به نسل‌های بعدی منتقل می‌شود و مبنای تبعیض‌های حکومتی در دادگاه‌ها و توزیع امکانات قرار می‌گیرد.
